Valle dei Templi
19 april 2026
Vallei van de Tempels / Valle dei Templi
We staan vroeg op vandaag. Op het programma staat een bezoek aan de Valle dei Templi — de beroemde Vallei van de Tempels. Een archeologisch gebied vol oude tempels en de restanten van de eeuwenoude stad Akragas.
Daarvoor moeten we wel helemaal naar de andere kant van Sicilië rijden.
Maar dat vinden we helemaal niet erg.
Juist zo’n rit geeft ons de kans om meer van het binnenland van het eiland te ontdekken. Het is opvallend rustig op de weg, waarschijnlijk omdat het zondagmorgen is. Wat vooral opvalt, is hoe anders het binnenland aanvoelt vergeleken met de kust. De drukte, de dorpjes en het chaotische verkeer lijken hier ineens verdwenen.
Soms lijkt het alsof er hier helemaal niemand woont.
Kilometerslang zien we nauwelijks huizen of mensen.
Na ongeveer anderhalf uur rijden bereiken we onze bestemming. Na even zoeken vinden we de ingang van het park en parkeren we de auto op een kleine, stoffige parkeerplaats. Vrijwel tegelijk met ons stopt er nog een auto.
Er stappen twee Nederlandse mannen uit.
De eerste Nederlanders die we deze vakantie op Sicilië tegenkomen.
We kopen tickets en lopen het park binnen. Vrijwel direct stuiten we op de eerste tempelruïne én op grote groepen toeristen met gidsen. Dat laatste is iets minder ons ding, dus we besluiten eerst verder het park in te lopen en deze tempel later op de dag alsnog te bekijken.
Het weer helpt in ieder geval mee.
Een strakblauwe lucht, een heerlijk zonnetje en een temperatuur die perfect is om rond te wandelen.
De eerste grote tempel waar we echt goed stil bij staan is de Tempel van Concordia. Deze tempel werd rond 430 voor Christus gebouwd en is nog opvallend goed intact gebleven. Dat komt vooral doordat hij op stevige rotsen staat en daardoor beter bestand was tegen aardbevingen.
En indrukwekkend is hij absoluut.
Je beseft bijna niet dat dit bouwwerk al meer dan tweeduizend jaar oud is.
Verder wandelend door de vallei bereiken we de overblijfselen van de Tempel van Zeus. Ooit was dit de grootste tempel van allemaal, gewijd aan de Griekse oppergod Zeus.
Meer dan dertig meter hoog.
De zuilen alleen al waren vijftien meter lang en zo breed dat er volgens de verhalen twintig mannen hand in hand omheen konden staan.
Nu liggen enorme brokstukken verspreid over het terrein. Tussen de ruïnes ligt ook een gigantisch stenen beeld van een man, uitgestrekt op de grond.
Zelfs liggend oogt het nog enorm.
Halverwege zoeken we een mooie plek voor lunch. Onder een paar palmbomen eten we onze broodjes op, met uitzicht op Agrigento aan de ene kant en de glinsterende zee aan de andere.
Geen slechte plek om even pauze te houden.
Vanaf het verste punt van de vallei lopen we langzaam weer terug richting het begin. Onderweg nemen we nog een kleine afslag naar een rustiger gedeelte van het terrein. Hier zijn bijna geen mensen meer te zien.
Via een mooi wandelpad komen we bij de resten van een oude woonwijk uit dezelfde periode als de tempels. Alleen de fundamenten zijn nog zichtbaar, maar toch krijg je een beeld van hoe hier ooit een complete stad moet hebben gelegen.
Ondertussen stijgt de temperatuur steeds verder.
En het is nog niet eens zomer.
We moeten er niet aan denken hoe warm het hier in juli of augustus moet zijn.
Terug bij het begin van het park bekijken we alsnog de tempels die we eerder hadden overgeslagen. Misschien iets kleiner, maar zeker niet minder indrukwekkend: de Tempel van Hera en nogmaals de Tempel van Concordia.
Aan het einde van de middag vinden we het mooi geweest.
De voeten beginnen gevoelig te worden en ons hoofd zit inmiddels vol geschiedenis, verhalen en indrukken.
Tijd om weer terug naar huis te gaan.
Een historische dag.
