Hochkonig am Muhlberg
16 oktober 2025
Wandeling langs een indrukwekkende rotswand
Ooit, op de terugweg van een bezoek aan een grot, zeiden we tegen elkaar: “Hier zouden we eigenlijk eens moeten wandelen.” Dat was ergens in de buurt van Maria Alm en Mühlbach am Hochkönig.
Vandaag is die dag eindelijk aangebroken.
We staan vroeg op. Als we gaan wandelen willen we ook echt op tijd op pad zijn. Eerst nog een stukje rijden, maar daar zit meteen een klein probleem: waar was die plek ook alweer precies?
Net voorbij Maria Alm komen we bij een rotonde met twee mogelijke richtingen. We gokken op de eerste afslag. De weg slingert prachtig door een rotsmassief en voert ons door mooie stukken bos. Het is een schitterende route, maar al snel realiseren we ons dat dit niet de plek is waar we wilden zijn.
Dus keren we om.
Na de nodige kilometers rijden we weer terug naar dezelfde rotonde en nemen nu de andere afslag. En al na een paar kilometer weten we het weer zeker.
Hier was het.
Bij de eerste de beste parkeerplek zetten we de auto neer en beginnen aan onze wandeling.
Het weer is vandaag bewolkt en de bergen zitten grotendeels verstopt in de wolken. We beginnen met een klim omhoog en komen uiteindelijk uit op een wandelpad dat vrijwel horizontaal langs de Hochkönig loopt. Dat moet een indrukwekkend en ruig bergmassief zijn.
Tenminste… dat nemen we maar aan.
Want door de bewolking zien we er nog vrijwel niets van.
We hopen dat de wolken later nog wat optrekken.
Het pad zelf is prachtig. Smal, kronkelend en afwisselend tussen rotsen en kleine stukken bos. De herfstkleuren komen hier schitterend tot hun recht. Geel, oranje en rood steken prachtig af tegen het donkere groen van de naaldbomen. Een lichte mist hangt tussen de bomen en geeft het landschap iets mysterieus.
Onderweg passeren we een plek waar vroeger blijkbaar een deel van de berg naar beneden is gekomen. Overal liggen enorme rotsblokken verspreid. Het pad slingert er tussendoor. Het moet een enorm natuurgeweld zijn geweest toen dat gebeurde.
Langzaam beginnen de wolken een beetje open te breken. Af en toe verschijnen flarden van de Hochkönig tussen de wolken door. Dat levert bijzondere, bijna dramatische plaatjes op.
Uiteindelijk komen we bij het punt waar we hadden bedacht om te stoppen. Tijd voor een broodje en even uitrusten.
Maar helemaal klaar zijn we nog niet.
We besluiten nog een stukje te improviseren en klimmen steil omhoog door een alpenweide. Het pad wordt vager en smaller. Langs een richel lopen we verder, met aan onze rechterkant uitzicht op een kleine waterval. In het voorjaar, wanneer de sneeuw smelt, zal die ongetwijfeld veel indrukwekkender zijn.
Ondertussen zijn de wolken grotendeels verdwenen en worden de ruige toppen van de Hochkönig eindelijk goed zichtbaar. Met de verrekijker nemen we het landschap rustig in ons op.
En dan zien we hem.
Een steenbok, hoog op de rotsen.
Altijd weer een bijzonder moment.
Daarna is het toch echt tijd om terug te gaan. We kiezen ervoor om dezelfde route terug te lopen. Bij de plek waar de rotslawine heeft plaatsgevonden blijven we nog even staan. We proberen ons voor te stellen met hoeveel geweld zoiets naar beneden moet komen.
Indrukwekkend.
Na ruim zestien kilometer wandelen bereiken we weer de auto. Moe, maar voldaan rijden we terug naar het huisje.
Weer een prachtige dag in de bergen.
