Rappenlochschlucht
7 oktober 2025
En opnieuw bezoeken we een klamm
Het is dinsdag, alweer de vierde dag van onze vakantie in Oostenrijk. Op de planning staat een wandeling door een klamm. Voor ons altijd weer een bijzondere ervaring. Klammen zijn van die plekken waar water en rotsen elkaar ontmoeten, bijna als een compromis sluiten, waarbij de kracht van water de harde rots langzaam vormt en vormt. Het blijft fascinerend om dat te zien.
Vandaag gaat de reis naar de Rappenlochschlucht, ongeveer vijftig minuten rijden van ons huisje. Al van veraf horen we het gebulder van water dat zich een weg baant tussen de rotsen, en al wandelend valt het ons telkens op hoe het water de rotsen uitslijpt tot bijna kunstzinnige vormen. Tussen smalle rotsdoorsteken en hangende houten wandelpaden lopen we met het constante geluid van de watervallen op de achtergrond. Het blijft een magisch gevoel: de natuur op haar krachtigst, maar tegelijkertijd bijna sereen.
Voor de lunch stoppen we bij een bijna droog liggende rivier. We nemen plaats op de rotsen en genieten van het uitzicht. Het valt op dat er verrassend weinig water door de kloof stroomt. Waarom dat zo is, kunnen we alleen maar raden. Misschien is het het seizoen, misschien iets anders.
Omdat ik vergeten ben om de wandeling op mijn tracker aan te zetten, moeten we het doen met een schatting, maar ik gok dat we ongeveer acht kilometer hebben afgelegd. Acht kilometer vol natuurpracht, stilte, en het constant veranderende spel van water en steen.
Op de heenweg zijn we via de snelweg gereden. Snel, efficiënt, maar niet bijzonder. Voor de terugweg kiezen we de toeristische route. Het duurt wat langer, maar het uitzicht maakt alles goed: kronkelende wegen, groene valleien, bergtoppen in de verte en schilderachtige dorpjes die uitnodigen om even te stoppen en rond te kijken.
Zo eindigt weer een dag vol natuur en ontdekkingen, en terwijl we terugrijden richting ons huisje, voelt het alsof de Alpen ons steeds meer laten zien waarom we hier zo graag terugkomen.
