Hochkrimml
13 oktober 2025
Wandelen naar de Hochkrimml, we hebben het er eerder over gehad
Vandaag is het weer een echte wandeldag.
Een aantal jaren geleden reden we eens langs de Hochkrimml en zeiden we tegen elkaar: “Hier zouden we eigenlijk eens moeten wandelen.” Vandaag is het dan eindelijk zover.
Na een rit van ongeveer drie kwartier komen we aan. Onderweg passeren we de beroemde Krimmler watervallen. Zelfs vanuit de auto is het indrukwekkend om te zien hoeveel water daar met enorme kracht naar beneden stort. Een waar natuurgeweld.
Eenmaal boven aangekomen staan we al meteen stil om om ons heen te kijken. Achter ons ligt een gigantisch wolkenveld. Het dal waar we net vandaan zijn gekomen is volledig verdwenen onder een dikke witte deken. We kijken er letterlijk bovenop. Het is een magisch gezicht.
Maar we zijn net op tijd.
Langzaam begint het wolkendek open te breken en verdwijnen de witte golven weer richting het dal.
De wandeling begint meteen stevig. Het pad klimt direct omhoog naar de top van een eerste berg. De spieren worden meteen wakker. Vanaf daar lopen we verder over een panoramapad dat steeds dieper het dal in slingert.
Het brede pad verandert langzaam in een smaller bergpad, en uiteindelijk zelfs in een smal rotsachtig paadje langs de rand van de berg. Hier is het even goed opletten waar je je voeten neerzet.
Hoog boven ons zien we plots beweging. Met een beetje turen ontdekken we de eerste dieren: gemsen… of misschien steenbokken. Dat blijft altijd lastig te zien op die afstand. Maar bijzonder blijft het elke keer weer.
Het weer werkt perfect mee vandaag. De zon schijnt warm en om ons heen lijken de herfstkleuren bijna te ontploffen. Geel, oranje, rood en nog altijd veel groen. De bergen tonen zich vandaag van hun mooiste kant.
Bij een afsplitsing zien we een pad dat verder omhoog loopt.
“Zullen we even kijken?”
Even kijken betekent meestal: gewoon gaan.
Het wordt een pittige klim. Het zweet loopt inmiddels in straaltjes over onze ruggen. Maar het uitzicht maakt alles meer dan de moeite waard. Het landschap is puur en ongerept. Geen spoor van mensenhanden. Rotsen, kleine beekjes en groene alpenweides wisselen elkaar af.
En dan weer die bergen.
De bergen waar we zo verliefd op zijn geworden.
Op een gegeven moment spot Angelica opnieuw een paar steenbokken op een rotswand. We blijven even staan kijken.
Toch moeten we uiteindelijk een verstandige beslissing nemen. Hoe graag we ook verder omhoog willen – nieuwsgierig naar wat er achter de volgende bocht of bergkam ligt – de dagen worden merkbaar korter. We willen niet het risico lopen dat we in het donker terug moeten.
Dus keren we om.
De terugweg is eigenlijk net zo mooi als de heenweg. Met elke bocht duiken weer nieuwe uitzichten op. Uiteindelijk, na een kleine omweg, komen we weer bij de auto.
Vandaag hebben we ongeveer 16 kilometer gelopen en daarbij 849 hoogtemeters overwonnen. Een wandeling met flink wat klimwerk, maar absoluut de moeite waard.
Daarna nog snel even boodschappen doen en vervolgens, inmiddels in het donker, weer terug naar ons huisje.
Een lange, maar prachtige dag in de bergen.
