Brandnertal – Walchen
10 oktober 2025
Reisdag naar ons “eigen” dal
Vandaag is een reisdag. We nemen afscheid van Vorarlberg en trekken verder naar het Salzburgerland. Naar Walchen, om precies te zijn. Een plek waar we al zo vaak zijn geweest dat het inmiddels een beetje voelt als thuiskomen.
De auto wordt weer ingepakt en we gaan op pad. Onderweg verdwijnen we de ene na de andere tunnel in. Soms lang, soms kort, maar altijd weer dat moment waarop je het daglicht weer in rijdt en de bergen opnieuw verschijnen.
Na verloop van tijd rijden we via Mittersill ons vertrouwde dal weer binnen.
En meteen voelt het weer goed.
De bergen om ons heen, het dal dat we inmiddels zo goed kennen… het voelt bijna alsof we weer even thuiskomen. Alsof de omgeving ons herkent.
Het weer werkt ook mee vandaag. Strakblauwe lucht, zon en heldere berglucht.
Even na twaalf uur rijden we het terrein op van het chalet waar we de komende twee weken zullen verblijven. Eerst uitpakken, de spullen een plek geven en daarna meteen maar even boodschappen doen. Dan hebben we dat maar weer gehad.
De rest van de middag doen we eigenlijk precies waar vakantie ook voor bedoeld is: niets. In het zonnetje zitten, een boekje lezen, en genieten van de rust.
Totdat ’s avonds de telefoon gaat.
Het is de Valkenhof.
Het nieuws is niet goed. Met Theo gaat het niet goed. Hij heeft een longontsteking en zijn toestand gaat achteruit.
Het bericht komt hard binnen.
De ontspannen vakantiesfeer slaat in één klap om in twijfel en onrust. Wat moeten we doen? Blijven we hier, of gaan we naar huis?
We spreken af dat ze ons vanuit de Valkenhof op de hoogte houden van hoe het verder gaat.
Voor de zekerheid besluiten we alle tassen weer in te pakken. Als het nodig is, willen we meteen kunnen vertrekken.
De koffers staan weer klaar.
Voor het geval dat.
