Uitzichtspunt Brandnertal
5 oktober 2025
Ziek, maar het kriebelt toch…..
Gisteravond ging Angelica naar bed met lichte koorts. Niet echt een geruststellend begin van de vakantie. Gelukkig blijkt de volgende ochtend dat de koorts weer verdwenen is. Ze voelt zich nog wat slap, maar een stuk beter dan de avond ervoor. Dat is in ieder geval een opluchting.
De weersverwachting voor deze zondag zag er gisteren weinig hoopgevend uit. Regen, regen en nog eens regen. We hadden ons er al een beetje bij neergelegd dat het een leesdag zou worden. Boek erbij, kop koffie, beetje naar buiten kijken.
Maar wanneer we ’s ochtends de gordijnen opentrekken, blijkt de werkelijkheid toch iets anders.
Het is droog.
Sterker nog: de bergtoppen om ons heen zien er anders uit dan gisteren. Witter. Veel witter. Het heeft gesneeuwd in de nacht.
En ja… dan begint het weer.
Dat bekende gevoel. De kriebels om naar buiten te gaan.
Het idee van een leesdag verdwijnt vrijwel meteen uit ons hoofd. Misschien toch even een klein rondje? Gewoon even kijken hoe het gaat.
Tot onze verrassing voelen Angelica’s voeten eigenlijk best goed aan. Geen duidelijke terugslag van de wandeling van gisteren.
Dat maakt de beslissing een stuk makkelijker.
Wandelkleding aan, rugzak om en naar buiten.
We lopen in de richting van een uitzichtspunt dat we gisteren hebben gemist. Vandaag willen we dat alsnog zien te vinden. Het is duidelijk frisser dan gisteren, maar nog steeds droog. Al laten de weersvoorspellingen voor later op de dag iets anders zien.
Na een stevige klim bereiken we het uitzichtspunt aan de rand van een bos.
En dat uitzicht…
Adembenemend.
Voor ons liggen hoge bergtoppen, vers bedekt met een laag sneeuw. De frisse witte toppen steken scherp af tegen de donkere bossen eronder. Het is zo’n moment waarop je automatisch even stil wordt.
Hierom houden we zo van de Alpen.
Maar zoals dat vaker gaat tijdens een wandeling, lonkt er toch nog iets verderop.
“Zullen we nog even dat laatste bochtje nemen?”
Dat ene laatste bochtje blijkt uiteindelijk iets meer te zijn dan alleen een bocht. We klimmen nog wat verder omhoog en komen uiteindelijk op een plek waar het ineens een stuk drukker is.
Niet zo vreemd eigenlijk.
Hier komt ook een kabelbaan aan.
De meeste mensen lopen vrijwel direct een bergrestaurant binnen. Wij kijken elkaar even aan. Normaal gesproken doen we dat nooit. Wij zijn meestal van de zelf meegenomen boterhammen en een thermosfles.
Maar vooruit… vakantie is ook een beetje gek doen.
Dus stappen we toch naar binnen.
Het restaurant blijkt verrassend modern en strak ingericht. We vinden een tafeltje bij het raam, met een prachtig uitzicht op de omliggende bergtoppen. Daar zitten we dan, hoog in de bergen, met een dampende kom tomatensoep voor ons.
Even genieten.
Lang blijven we niet zitten. Buiten wacht de rest van de wandeling.
Wanneer we weer naar buiten stappen, voelt het ineens een stuk kouder. Extra kleding gaat aan en zelfs de handschoenen komen uit de tas. Terwijl we verder naar beneden lopen, dwarrelen er heel voorzichtig een paar sneeuwvlokken om ons heen.
Het weer begint duidelijk om te slaan.
De route voert ons over een prachtig stuk ongerepte Alpenweide. Maar het duurt niet lang voordat de eerste regendruppels vallen. Eerst voorzichtig, daarna steeds wat meer. De paden worden glibberig en om ons heen ontstaan kleine waterstroompjes die hun weg naar beneden zoeken.
Het mooie weer is voorbij.
Maar dat hoort er hier ook bij.
Wanneer we uiteindelijk weer beneden aankomen, hebben we er 14,3 kilometer op zitten.
Niet slecht voor een dag die eigenlijk als leesdag was begonnen.
En eerlijk gezegd… hadden we dat gisteren allebei niet verwacht.
