Dag 1 op Sicilië
15 april 2026
Sicilië
Vandaag staat in het teken van samen op pad met Liza. Ze wil zo graag Sicilië met ons verkennen dat we de komende dagen samen op ontdekking gaan.
De weersverwachtingen zijn echter niet al te best, dus we besluiten het vandaag wat dichter bij huis te houden.
We stappen in de auto en rijden richting het Lago Rosamarina. Al snel merken we dat de wegen hier toch echt anders zijn dan in Nederland. Op de hoofdwegen is het nog prima te doen, maar zodra we het binnenland in rijden verandert dat snel.
De weg wordt slechter. Kuilen, scheuren en overal afval langs en op de weg.
Het asfalt gaat langzaam over in een soort zandpad. Door de regen van gisteren is het modderig geworden en de kuilen worden steeds dieper. Het wordt al snel duidelijk: dit is geen goed idee.
We besluiten om te keren.
Lievere een gemiste bestemming dan een vastzittende auto of schade.
We zoeken nog even naar een alternatieve route, maar die blijkt er eigenlijk niet te zijn zonder een enorme omweg. Jammer, maar het is niet anders.
Dan maar richting de kust.
In Trabia stoppen we bij een klein, verlaten strandje. Hier zie je iets wat ons inmiddels steeds meer opvalt op Sicilië: wat niet meer gebruikt wordt, wordt gewoon achtergelaten. Niet alleen afval, maar ook complete gebouwen. Wat ooit een strandpaviljoen moet zijn geweest, staat er nu als een verlaten skelet bij.
Het heeft iets treurigs… maar ook iets eigens.
We rijden verder naar San Nicola l’Arena. Een klein dorpje met een gezellige haven. We lopen er wat rond terwijl de eerste regendruppels beginnen te vallen.
Daarna zetten we koers naar de Faro di Capo Zafferano. De navigatie stuurt ons over een smal weggetje naar beneden. Zó smal dat er eigenlijk maar één auto tegelijk kan rijden.
Beneden aangekomen blijkt dat we niet verder kunnen.
En keren… dat is nog een uitdaging op zo’n weg.
Met wat passen en meten lukt het uiteindelijk. Natuurlijk komen we onderweg naar boven ook nog een tegenligger tegen. Met wat geduld en een beetje stuurwerk komen we er samen uit.
Boven besluiten we de auto maar langs de weg te laten staan en het laatste stuk te voet te doen.
Het pad loopt langs de rotsen, met de zee naast ons. Overal groeien grote cactussen en boven ons cirkelen zeemeeuwen. Het blijkt een broedplaats te zijn. Overal zitten ze op hun nesten, en opvallend genoeg laten ze ons vrij dichtbij komen.
We laten ze verder met rust.
Aan het einde van het pad verschijnt de vuurtoren, samen met een paar bijgebouwen. Ook hier weer hetzelfde beeld: verval. Geen drukte, geen toeristen, geen opgeknapte plek.
Maar juist dat maakt het bijzonder.
De stilte. De ruigheid. De charme van iets wat ooit belangrijk was en nu langzaam verdwijnt.
We nemen de tijd, kijken uit over zee en genieten van het moment.
Daarna lopen we terug naar de auto en zoeken we nog even een supermarkt op—ook dat hoort erbij.
’s Avonds eten we gezellig met de meiden bij ons. Onder het genot van een goed bord eten maken we plannen voor de volgende dag.
Het avontuur op Sicilië is nu echt begonnen.
