Op naar Liza
14 april 2026
Op bezoek bij Liza op Sicilie, de reisdag
Het is eindelijk zover.
We gaan Liza opzoeken op Sicilië. Ze loopt daar stage bij een Italiaans architectenbureau en we hebben haar inmiddels al twee maanden niet meer kunnen knuffelen. Het huis voelt leeg zonder haar, dus dit moment hebben we echt naar uitgekeken.
Alles is geregeld: de vlucht, de auto, de Airbnb.
Alleen… eerst nog even op Schiphol Airport zien te komen.
De vlucht vertrekt om 05.50 uur. Dat betekent één ding: gruwelijk vroeg opstaan. Om 00.45 gaat de wekker. Wonder boven wonder hebben we toch nog een paar uurtjes geslapen, simpelweg door belachelijk vroeg naar bed te gaan.
Alles staat al klaar. Laatste slok drinken, spullen de auto in en gaan.
Volgens de navigatie is het ruim twee uur rijden. De weg is rustig, het weer helder. Eigenlijk precies zoals je het wilt hebben.
En misschien… rijden we hier en daar een klein beetje harder dan toegestaan.
Na iets minder dan twee uur draaien we de parkeerplaats van Schiphol op. Het scherm begroet ons netjes: “Welkom Gerard Goseling.” We hebben vooraf een plek gereserveerd, wel zo makkelijk (en iets goedkoper).
Met de bus staan we snel in de vertrekhal.
Het is nog rustig. Ideaal.
We hebben online ingecheckt, dus dat zou tijd moeten schelen. De bagage mogen we zelf inchecken. Dat is nieuw voor ons. Tas één verdwijnt probleemloos achter een klep. Hopelijk zien we die straks terug in Palermo.
Tas twee… werkt niet mee.
De scanner weigert de code van Angelica te lezen. De grondstewardess schiet te hulp en met één vloeiende beweging lukt het haar wél. Wij zeggen niets.
Maar dan wil de tas alsnog niet verdwijnen.
Nog een poging, nog een probleem.
Uiteindelijk worden we doorverwezen naar de balie. Weg tijdwinst.
Tas drie gaat gelukkig probleemloos, en met nog één tas in de hand sluiten we opnieuw aan bij de balie. Alles weer opnieuw.
Dan de security.
Vloeistoffen mogen niet mee. Wij dachten: 100 ml is toegestaan. Blijkbaar vandaag niet. Dus snel alles opdrinken en door.
Riem af, zakken leeg, spullen in de bakken.
Angelica loopt zonder problemen door de scanner.
Ik niet.
Mijn schoenen zijn “te hoog” en moeten uit. Dus weer terug, schoenen uit, opnieuw proberen.
Nu is alles goed.
Dat hebben we ook weer gehad.
Eenmaal in de vertrekhal is het nog rustig. De meeste winkels zijn nog dicht, maar we vermaken ons prima. Zó goed zelfs, dat we ineens zien dat onze gate al bijna sluit.
Gate is closing.
We zijn bijna de laatsten die instappen.
Dat ging dus maar nét goed.
We hebben de eerste vlucht van de dag, dus het taxiën gaat snel. In het vliegtuig blijkt het allesbehalve koud—zoals vroeger. Integendeel. Zeker aan de zonkant, waar de opkomende zon fel naar binnen schijnt.
Maar wat een uitzicht.
Na een rustige vlucht van 2 uur en 20 minuten landen we in Palermo.
Op naar de autoverhuur van Avis. Na de gebruikelijke verkooppraatjes (die we netjes afslaan) krijgen we de sleutels van een bijna nieuwe Renault Clio.
Dat is een meevaller.
Dan de weg op.
En daar begint het echte avontuur.
Het verkeer is… chaotisch. Auto’s rijden kriskras door elkaar, iedereen lijkt zijn eigen regels te hebben en de claxon is een vast onderdeel van de communicatie.
Welkom op Sicilië.
We bereiken uiteindelijk Termini Imerese, maar daar wordt het pas écht interessant. Parkeren in het centrum blijkt een bijna onmogelijke opgave. Na een uur rondjes rijden geven we het op.
De auto parkeren we buiten het centrum en met onze bagage lopen we naar de Airbnb.
Maar eerst: Liza.
Daar komen we tenslotte voor.
We zoeken het kantoor van het architectenbureau op, ergens op de zevende verdieping. De lift ziet er… twijfelachtig uit, dus we nemen de trap.
Boven bellen we aan.
En dan… verrassing.
Angelica probeert haar emoties binnen te houden. Dat lukt… soort van. Maar ik zie genoeg. Dit moment zegt alles.
We maken kennis met het team en horen waar Liza aan werkt. Mooi om te zien hoe ze hier haar plek heeft gevonden.
Daarna nog even boodschappen doen. De lucht wordt ondertussen donkerder en dreigender.
We zijn uitgenodigd om bij Liza en Maud te eten. Dat blijft toch bijzonder—bij je dochter op bezoek gaan om bij háár te eten.
Op weg ernaartoe barst de hemel open.
Regen, onweer, bliksem—alles tegelijk.
Binnen no-time veranderen de straten in stromende beekjes. We trekken haastig onze regenkleding aan en banen ons een weg door het water.
Maar we komen er.
Na een rondleiding door hun appartement en een heerlijke maaltijd is het tijd om terug te gaan. De vermoeidheid begint nu echt toe te slaan.
Buiten regent het nog net zo hard als eerder.
Thuis nog even snel douchen.
En dan… naar bed.
Dag één zit erop.
