Grossclockner gletscher
18 oktober 2025
De laatste keer de Grossclockner Gletscher?
Gisteravond hadden we al afgesproken: we zetten de wekker vroeg. In de ochtend zouden we eerst het weer bekijken en daarna beslissen waar we zouden gaan wandelen.
Het wordt uiteindelijk een wandeling van de Franz-Josefs-Höhe naar het begin van de Grossglockner-gletsjer. Jaren geleden hebben we die wandeling ook al eens met de kinderen gemaakt. Toen maakte het al diepe indruk.
Vandaag gaan we dat opnieuw beleven.
We vertrekken vroeg. De lucht zit vol dikke bewolking en van zon is nog geen spoor te bekennen. Op de weg naar de Grossglockner Hochalpenstraße is het opvallend rustig. Nauwelijks verkeer.
Bij Ferleiten, waar de tolhokjes staan, worden we plots verrast. Eén van de rijstroken is afgesloten met een pion en boven het hokje staat een bord met een sneeuwsymbool.
We stoppen.
Even later komt er een mevrouw naar ons toe lopen.
“U mag met zomerbanden de pas niet op.”
Dat komt goed uit, want wij hebben de winterbanden er al op liggen.
Ze kijkt ons even wantrouwig aan en gelooft het niet meteen. Na een grondige inspectie van de banden knikt ze uiteindelijk tevreden en mogen we verder rijden. Blijkbaar is het boven op sommige plekken wat glad.
Volgens ons rijden er vandaag maar weinig auto’s met winterbanden rond, want de weg is vrijwel leeg.
We rijden bijna helemaal alleen de pas omhoog.
Op een gegeven moment gebeurt hetzelfde als een paar dagen geleden: we rijden dwars door de wolken heen en komen plotseling in het zonlicht terecht. We zijn weer boven het wolkendek uitgekomen.
Prachtig.
Hoewel… misschien raken we er inmiddels ook een beetje aan gewend.
Bij een van de tunnels blijkt het inderdaad wat glad te zijn, maar eerlijk gezegd stelt het niet zo veel voor. Maar goed, veiligheid boven alles.
Wanneer we aankomen bij de Franz-Josefs-Höhe is het opvallend rustig. We zijn bijna helemaal alleen.
Perfect.
We trekken eerst extra kleding aan. Het vriest hier namelijk. Muts op, handschoenen aan. Daarna beginnen we aan de wandeling.
Het pad loopt eerst naar beneden. De wind waait stevig en snijdt door de kleding heen. De kou voelt scherp op het gezicht.
Beneden komen we bordjes tegen met jaartallen erop. Ze geven aan tot waar de gletsjer in verschillende jaren reikte.
Het eerste bordje dat we zien: 1970.
We kijken om ons heen.
Vanaf deze plek is de huidige gletsjer bijna niet eens te zien. Dat betekent dat we nog een flink stuk moeten lopen voordat we er zijn.
Het is confronterend.
Heel confronterend.
Hier wordt zichtbaar wat de opwarming van de aarde met gletsjers doet. De gedachte dat deze gletsjer over een aantal jaren misschien helemaal verdwenen is, voelt bijna onwerkelijk.
Het pad verandert langzaam in een landschap van rotsen. Alleen maar rotsen. Het officiële wandelpad verdwijnt en we klauteren verder over stenen en blokken, een beetje op gevoel.
Uiteindelijk staan we dan toch bij het begin van de gletsjer.
Het is indrukwekkend.
Een enorme massa ijs, met diepe spleten en donkere holen eronder. Overal hoor je water druppelen en stromen. De gletsjer smelt letterlijk waar we bij staan.
Het blijft moeilijk te bevatten dat dit er ooit niet meer zal zijn.
Voor nu proberen we er gewoon van te genieten.
Van het ijs, de vormen, de kleuren. Van de stilte. Van de enorme bergen om ons heen, met de Grossglockner die hoog boven alles uittorent.
Maar uiteindelijk moeten we weer terug.
We volgen hetzelfde pad terug omhoog. De laatste klim is nog behoorlijk steil, maar even later staan we weer bij de auto.
Voordat we instappen kijken we nog één keer om.
Nog één keer naar de gletsjer.
En heel even bekruipt ons een verdrietige gedachte.
Misschien was dit wel de laatste keer dat we deze gletsjer hebben gezien.
