Voor vandaag staat een boottocht naar de Grotta del Bue Marino op het programma. Al weken geleden hadden we deze excursie uitgezocht en vandaag is het eindelijk zover.

Daarvoor moeten we eerst naar Cala Gonone, een klein kustplaatsje van waaruit dagelijks talloze boten vertrekken naar de grotten en de verborgen strandjes langs de Golf van Orosei. De rit ernaartoe is op zichzelf al de moeite waard. We rijden opnieuw door een heel ander deel van Sardinië en opnieuw valt op hoe sterk het landschap doet denken aan Sicilië. Dorre heuvels, olijfboomgaarden en uitgestrekte stukken land waar het gras door de langdurige droogte geel is gekleurd. Regen is hier schaars en dat zie je overal terug.

Onderweg passeren we een enorme marmergroeve. Niet zomaar een groeve, maar een gigantisch gebied waar complete bergwanden lijken te zijn afgegraven. Alles is bedekt met een witte stoflaag en het is indrukwekkend om te zien hoeveel natuur hier is verdwenen om marmer te winnen. Je realiseert je ineens hoeveel grondstoffen er nodig zijn voor alle luxe waarmee wij ons dagelijks omringen.

Even later verschijnt langs de weg een verkeersbord met een sneeuwketting erop. Dat voelt bijna onwerkelijk terwijl de temperatuur buiten inmiddels ruim boven de dertig graden ligt. Toch zegt het alles over de hoogte waarop we inmiddels rijden. De weg slingert steeds verder omhoog en de uitzichten worden alleen maar mooier. Na een lange tunnel verandert het landschap plotseling. Aan het einde verschijnt, als een schilderij, de diepblauwe Middellandse Zee. We zijn bijna op onze bestemming.

Via een eindeloze serie haarspeldbochten dalen we af naar Cala Gonone. Al snel wordt duidelijk dat dit een echte toeristenplaats is. De terrassen zitten vol, de boulevard bruist van de mensen en een parkeerplaats vinden blijkt nog niet zo eenvoudig. Na een paar rondjes hebben we gelukkig toch een plekje gevonden.

Voordat we aan boord kunnen moeten we eerst onze tickets ophalen. Dat klinkt eenvoudig, maar de voorbereiding van deze excursie had nogal wat voeten in de aarde. Bij het boeken hadden we keurig tickets gekocht voor de boottocht én voor de rondleiding door de grot. Nergens stond echter vermeld dat je daarnaast óók nog een apart entreeticket voor de grot moest kopen. Puur toevallig lazen we vlak voor vertrek een recensie van iemand die daar pas bij de ingang achter was gekomen. Gelukkig konden wij die tickets nog op tijd online regelen, anders waren we straks wel naar de grot gevaren, maar hadden we er alsnog niet in gemogen. Een merkwaardige constructie.

In de haven is het inmiddels bloedheet. Er is nauwelijks een zuchtje wind te bekennen en de zon brandt genadeloos op de kade. Excursieboten varen af en aan, allemaal vol toeristen die op zoek zijn naar verkoeling op het water of een van de afgelegen strandjes.

Niet veel later stappen ook wij aan boord. Zodra de boot de haven uitvaart voelen we eindelijk weer een frisse zeebries. Vanaf het water ziet de kust er indrukwekkend uit. Steile kalkstenen rotsen rijzen recht uit de zee omhoog, afgewisseld met kleine strandjes en donkere grotten die alleen vanaf het water bereikbaar zijn.

Na een korte vaartocht meren we aan bij de Grotta del Bue Marino. Er is zelfs een complete aanlegsteiger gebouwd. Het water is hier zo helder dat de boot lijkt te zweven boven een lichtblauwe onderwaterwereld. Je zou er het liefst meteen een duik in nemen.

We hebben inmiddels behoorlijk wat grotten bezocht, maar iedere grot heeft toch weer iets eigens. Ook deze stelt niet teleur. Binnen ontmoeten de zee en een ondergrondse rivier elkaar. Het glasheldere water weerspiegelt de grillige rotsformaties en overal hangen indrukwekkende stalactieten terwijl onder ons stalagmieten langzaam verder groeien. Op verschillende plekken klinkt het constante getik van waterdruppels die al duizenden jaren hetzelfde werk doen. Met een temperatuur van ongeveer zeventien graden voelt de grot bovendien heerlijk koel aan na de hitte buiten.

Na de rondleiding brengt een kleinere boot ons weer terug naar Cala Gonone. Inmiddels begint de maag aardig te knorren. Aan de boulevard vinden we een sfeervol Italiaans restaurantje met uitzicht op de haven. Terwijl de boten af en aan varen genieten we van een heerlijke Italiaanse lunch. Soms hoeft vakantie niet ingewikkelder te zijn dan dit.

Na het eten wandelen we naar het nabijgelegen aquarium. Het is niet groot, maar juist daardoor voelt het gezellig aan. Bovendien is het binnen opnieuw heerlijk koel. We bekijken verschillende soorten haaien, zeeschildpadden, kleurrijke tropische vissen en natuurlijk ontbreken ook de bekende clownvissen niet. Bij een aantal bassins mogen de dieren zelfs voorzichtig worden aangeraakt, wat vooral de kinderen leuk vinden. Voor je het weet staan we alweer buiten.

Het is tijd om terug te rijden. Voor de afwisseling kiezen we niet dezelfde route als op de heenweg. De eerste kilometers voeren ons over een oude, smalle bergweg waar op sommige stukken nauwelijks twee auto’s elkaar kunnen passeren. Achter iedere bocht wacht opnieuw een prachtig uitzicht over de kust. Zodra we de andere kant van het gebergte bereiken verandert het landschap weer volledig en slingert de weg door kleine, authentieke dorpjes en rustige valleien landinwaarts. Alleen al deze route maakt de omweg meer dan waard.

Rond vijf uur zijn we weer terug bij ons vakantiehuis. Lang blijven we daar echter niet. We maken snel een paar zelfgemaakte wraps klaar, pakken de strandspullen opnieuw in en rijden nog één keer naar het strand waar we op de eerste vakantiedag waren.

Wat een verschil met toen. De meeste dagjesmensen zijn inmiddels vertrokken, waardoor het strand heerlijk rustig is geworden. Ook de harde wind van een paar dagen geleden is verdwenen. De zee voelt opnieuw heerlijk aan en terwijl wij nog een laatste keer zwemmen, zakt de zon langzaam achter de bergen aan de westkant van het eiland. Aan de oostkust waar wij zitten verdwijnt de zon niet in zee, maar kleurt het landschap achter ons langzaam goudgeel.

Een prachtige afsluiting van opnieuw een heerlijke vakantiedag.