Lunersee
8 oktober 2025
Rondje Oostenrijk, Zwitserland en Lunersee
Vandaag ziet er veelbelovend uit. Blauwe lucht, zonneschijn en aangename temperaturen. Ideaal weer voor een avontuur in de bergen.
Op het programma staat de Lunersee. Vlakbij, met een kabelbaan te bereiken—perfect voor Angelica’s voeten, die de laatste dagen behoorlijk hebben afgezien. Tot onze verbazing gaat het wandelen verrassend goed vandaag.
Hup, in de auto en op pad. De benzinemeter staat laag, maar eerst moeten we een stukje naar beneden rijden. Zo kan de accu van de auto een beetje opladen voordat we weer omhoog gaan. Klein rekenkundig detail, maar alles onder controle. Na een korte rit parkeren we de auto bij het startpunt. Het is nog rustig, de kabelbaan staat klaar om ons naar boven te brengen.
Maar ja… wandelen is toch leuker. Op het bord staat een korte route: 75 minuten. Er staat iets van “voorzichtig en niet stil staan”. Geen idee wat ze daar precies mee bedoelen, maar vooruit, we gaan lopen.
De wandeling begint gelijk pittig, maar goed te doen. Het pad wordt steeds rotsachtiger en smaller. Op een plek zo smal dat er een kabel langs de rand is vastgemaakt als zekering. Stapje voor stapje, voorzichtig, en onder ons gromt de diepte. Het uitzicht maakt alles goed. Gelukkig is het maar een kort stuk. Voor we het weten staan we boven. De klok geeft 57 minuten aan, en we hebben ongeveer 400 hoogtemeters overwonnen. Best goed gelukt!
Boven aangekomen vinden we de Lunersee. Een groot stuwmeer, omringd door majestueuze bergtoppen die nog deels met sneeuw bedekt zijn. Het bordje geeft aan dat het twee uur duurt om helemaal rond te lopen. Dat gaan we ontdekken. Het is druk: veel wandelaars, de meeste in wat wij “toeristische kleding” noemen. Natuurlijk niets mis mee, maar wij voelen ons een beetje uitgerust en voorbereid tussen al die dagjesmensen.
Bij het eerste bordje ontdekken we een pad dat flink omhoog klimt, naar een onbekend oord. De verleiding is groot, maar Angelica’s voeten en de tijd spreken ons tegen. Met tegenzin blijven we op het geplande pad, terwijl onze ogen steeds terug glijden naar dat spannende zijpad.
Halverwege lunchen we in het zonnetje achter een verlaten Alm. En daar… zien we opnieuw een pad omhoog, onbewaard, geen bordje te bekennen. Onze eerdere voorzichtige argumenten verdwijnen als sneeuw voor de zon. We volgen het pad, nieuwsgierig waar het heen leidt.
Al snel verandert de poedersneeuw in een modderige glibberige massa, smeltend in het pad. Warm, glibberig, maar betoverend mooi. De omgeving is alsof we in een ansichtkaart lopen. Voorzichtig stappen we in de sporen van eerdere wandelaars. Tot onze verbazing zien we mensen in gymschoenen verder omhoog lopen. Geen commentaar…
Het pad verdwijnt langzaam onder een dik sneeuwveld. Stijgend, glijdend, glibberend. We willen alleen nog maar boven komen, nieuwsgierig naar wat daarachter ligt. En dan… staan we boven.
Voor ons ontvouwt zich een uitzicht dat ons sprakeloos maakt: honderden bergen, allemaal wit bedekt met sneeuw. Een bord markeert de grens: Oostenrijk verruild voor Zwitserland. Met een paar stappen staan we in Zwitserland. Wie had dat van tevoren gedacht?
De uitzichten zijn waanzinnig. Het is fris, dus warme kleding gaat aan. We blijven maar rondkijken, maar helaas: we moeten terug om de laatste kabelbaan naar beneden te halen.
De afdaling verloopt voorzichtig… tot ik uitglijd in de sneeuw. Angelica lacht zich rot. Niet veel later ligt ook zij in de sneeuw. Gelukkig, sneeuw is vergevingsgezind, in tegenstelling tot modder. Onderweg komen we nog een gezin tegen, ook op gymschoenen. Wij glimlachen en schudden onze hoofden.
Uiteindelijk komen we weer bij de Lunersee. De zon schijnt, het is warm, en we lopen langs het meer in t-shirts, op bijna 2000 meter hoogte. Het is een perfecte combinatie van inspanning, avontuur en schoonheid.
We kopen een ticket voor de kabelbaan naar beneden, maar voordat we instappen, nemen we nog een laatste blik om ons heen. Wat een wereld. Wat een dag.
Wat een superdag was dit!
