Unteralm
19 oktober 2025
Uit eten en appelsap op hoogte
Vanavond gaan we uit eten.
Op zich is dat niets bijzonders, dat doen we wel vaker tijdens onze vakanties. Het betekent alleen wel dat we vandaag op tijd thuis willen zijn om ons nog even op te frissen voordat we naar het restaurant gaan. En dat is soms best een uitdaging… zeker als we ergens met de auto naartoe rijden om te wandelen en het “nog even een stukje verder” wordt.
Maar vandaag besluiten we het eens anders te doen.
Vanaf ons huisje kijken we uit op een berg aan de overkant van het dal. We zijn daar al vaker geweest, maar eigenlijk nog nooit rechtstreeks vanuit het huisje omhoog gelopen. Misschien is dat wel een leuk idee voor vandaag.
Gewoon een klein stukje verkennen.
Niet te ver. Even kijken hoe het loopt.
En hup… daar gaan we.
Aan de overkant van het dal vinden we al snel een routebord. Daarop staat: Unteralm – 3 uur lopen.
Dat is voor vandaag eigenlijk wel wat ambitieus.
“We gaan gewoon een klein stukje lopen,” zeggen we tegen elkaar.
Unteralm… was dat niet die leuke Alm waar ze heerlijke appelsap hebben? Die plek waar we jaren geleden met de kinderen zijn geweest, maar dan via een andere route?
“Te ver voor vandaag,” spreken we hardop uit.
Onze gedachten lijken daar alleen iets anders over te denken.
De klim begint rustig, maar al snel wordt het pad smaller. En modderiger. Heel modderig. Het pad slingert steil omhoog door het bos en lijkt geen einde te kennen.
“Zullen we nog een klein stukje verder kijken?”
Dat zinnetje kennen we inmiddels maar al te goed.
Voor we het echt doorhebben, klimmen we steeds hoger de berg op. Bezweet en licht dampend bereiken we op een gegeven moment een klein routebordje.
Nog 10 minuten naar de Unteralm.
Dat is een verrassing.
We kijken elkaar even aan.
Na 2,5 uur klimmen zijn we dus toch bijna boven.
Die laatste tien minuten redden we ook nog wel.
Even later staan we bij de Unteralm, die helaas gesloten blijkt te zijn.
Geen appelsap dus.
Dan maar onze eigen lunch opeten terwijl we genieten van het uitzicht. Voor ons liggen de bergtoppen en onder ons het dal, met bossen die in volle herfstkleur staan. Geel, rood, oranje… het lijkt alsof het landschap in brand staat.
Wat blijft dat toch ongelooflijk mooi.
Maar we moeten wel op de tijd letten. Anders moeten we straks nog het restaurant bellen met een uitleg die begint met: “Het werd een iets langere wandeling dan gepland…”
We hebben twee opties om terug te lopen: dezelfde weg terug of een iets langere route via de andere kant van het dal. We kijken op onze horloges, rekenen snel even, en besluiten de langere route te nemen.
Maar dan moeten we nu wel doorlopen.
Het eerste stuk voert ons door een alpenweide naar beneden. Het pad is nauwelijks te zien. Blijkbaar komen hier niet veel wandelaars langs.
Aan de andere kant van het dal loopt het pad langs een vervallen boerderijtje en daarna verder door het bos. Smalle grindpaden dalen behoorlijk steil naar beneden.
En dan… staan we ineens oog in oog met vier paarden.
Niet één. Nee vier!
En zeker geen kleine.
Ze lopen los rond in de weide en er is geen mogelijkheid om eromheen te lopen. We moeten er dwars tussendoor.
Terwijl we nog staan te twijfelen komt er een man aanlopen. Hij lijkt meteen te begrijpen waar wij mee worstelen. Hij zegt iets tegen ons, maar door onze eigen spanning horen we het nauwelijks en reageren we eigenlijk niet eens.
Hij zal wel gedacht hebben…
Gelukkig leidt hij de paarden even af, waardoor wij snel langs hen heen kunnen glippen.
Nog geen honderd meter verder staat de volgende uitdaging op ons te wachten: een groep koeien.
Na onze dappere paardenactie sluipen we er dit keer iets zelfverzekerder langs.
Verder naar beneden lopen we langs een plek waar overal veren op de grond liggen. Heel veel veren.
Een kleine slachtpartij zo te zien.
Even later wordt duidelijk wat er is gebeurd: we lopen langs een boerderij waar een aantal kalkoenen in een ren zitten.
De veren horen dus bij een iets minder gelukkige soortgenoot.
Uiteindelijk komen we precies op tijd weer bij het huisje aan. Er is nog voldoende tijd om ons op te frissen en naar het restaurant te gaan.
Daar aangekomen blijkt het restaurant bijna leeg te zijn.
Reserveren was dus eigenlijk helemaal niet nodig geweest.
En dat betekent dat we ons dus ook helemaal niet zo hadden hoeven haasten.
Maar goed.
De wandeling van vandaag: 16,9 kilometer en 865 hoogtemeters.
Een “klein stukje lopen”… dat weer eens iets anders uitpakte.
