Het is zover
3 oktober 2025
Dag 1 van een vakantie met z’n tweetjes
Eindelijk is het zover. De dag waar we al maanden naar uitkijken is aangebroken. Met z’n tweeën naar Oostenrijk. Niet voor een weekje, maar voor drie hele weken. De auto staat bepakt klaar, wij zijn er klaar voor en de wekker ook.
Om 04.00 uur laat die onverbiddelijk van zich horen. Gruwelijk vroeg voor de één, terwijl de ander er schijnbaar weinig moeite mee heeft. In het halfdonker worden de laatste spullen nog gecontroleerd. Nog even afscheid nemen van de kinderen en dan, iets na vijf uur, komt de auto langzaam in beweging.
Op naar Oostenrijk.
De navigatie geeft het einddoel voor vandaag aan: Landal Brandnertal. Afstand: 848 kilometer. Verwachte aankomsttijd: 13.18 uur. Die 848 kilometer geloven we meteen, maar die aankomsttijd… dat moeten we nog maar eens zien.
De eerste uren rijden we door het donker. De wereld is nog stil. Pas na een uur of twee begint de nacht langzaam plaats te maken voor de dag. De lucht verandert in een kleurrijk schouwspel. Een warme oranje gloed mengt zich met de laatste restjes nacht. In de verte steken windmolens en eenzame bomen scherp af tegen de opkomende ochtend. Het blijft elke keer weer bijzonder om dat moment mee te maken.
Op de weg is het opvallend rustig. Waarschijnlijk omdat we zo vroeg zijn vertrokken. Kilometers glijden onder ons door zonder dat we echt worden opgehouden.
Maar zoals bij elke reis duurt het niet lang voordat de eerste onvermijdelijke vraag komt:
“Kunnen we even stoppen? Ik moet…”
Bij de eerste parkeerplaats rijden we naar binnen. Daar blijkt het een stuk drukker te zijn dan verwacht. Overal staan vrachtwagens. Heel veel vrachtwagens. Allemaal netjes geparkeerd in lange rijen. De gordijntjes in de cabines zijn dichtgetrokken. De chauffeurs liggen waarschijnlijk nog heerlijk te slapen.
Na een korte stop gaan we weer verder. Terwijl we weer snelheid maken, valt ons iets op. De parkeerplaatsen staan vol met vrachtwagens, maar op de weg zelf rijden er nauwelijks.
Dat is vreemd.
Angelica duikt even in haar telefoon en al snel komt de verklaring. In Duitsland is het vandaag een feestdag. En op feestdagen mogen vrachtwagens daar niet rijden.
Dat is nog eens een meevaller. Geen eindeloze treintjes vrachtwagens om achter te blijven hangen. Het rijdt heerlijk door.
Misschien hadden we dus toch wel iets later kunnen vertrekken.
De navigatie lijkt ons gelijk te willen geven. De aankomsttijd blijft gunstig en voorzichtig groeit het optimisme dat we mooi op tijd zullen aankomen.
Rond het middaguur stoppen we bij een McDonald’s voor de lunch. Niet voor een Big Mac of een portie friet, maar gewoon voor onze eigen boterhammen. Zittend op de parkeerplaats smaakt die simpele lunch eigenlijk prima.
Na de lunch verandert het beeld op de weg langzaam. Het wordt drukker. Veel drukker. Overal duiken campers en auto’s met caravans op. Blijkbaar heeft een deel van Duitsland vakantie en is half Duitsland onderweg naar het zuiden.
De navigatie reageert meteen. De aankomsttijd kruipt langzaam richting 15.10 uur.
En dan gebeurt het onvermijdelijke.
File!
En niet zomaar een beetje file. Het verkeer komt vrijwel volledig tot stilstand. Alsof dat nog niet genoeg is, ontstaat er in diezelfde file ook nog twee keer een ongeluk. Een file in de file dus. Het kan blijkbaar echt.
De minuten tikken weg en de navigatie blijft nieuwe tijden berekenen. Uiteindelijk verschijnt er 15.39 uur op het scherm.
De oorzaak blijkt later een gedoseerde verkeersstroom richting een tunnel in Oostenrijk te zijn. Waarom dat precies nodig is, blijft een beetje een raadsel.
Maar goed.
Om precies 15.39 uur draaien we uiteindelijk de parkeerplaats van Landal Brandnertal op.
We zijn er.
Na het ophalen van de sleutels worden de koffers uitgepakt en laten we de lange reis langzaam van ons afglijden. De eerste avond houden we het simpel: lekker lui uit eten bij een lokaal restaurant.
De vakantie is begonnen.
