Hochsonnalm
11 oktober 2025
En toch maar op pad …..
Er is vannacht niet gebeld.
Dat is goed nieuws. Maar echt rustig hebben we niet geslapen. De nacht was onrustig, met steeds dat kleine stemmetje in je hoofd dat je wakker houdt.
In de ochtend nemen we contact op met de Valkenhof. Het nieuws is gelukkig iets geruststellender. Theo is in ieder geval niet verder achteruit gegaan en de medicatie lijkt zijn werk te doen. Toch blijft het spannend.
Na wat wikken en wegen besluiten we voorlopig hier te blijven en nog niet naar huis te rijden.
Maar stilzitten helpt ook niet echt om de gedachten tot rust te brengen. Dus besluiten we te gaan wandelen. Gewoon vanuit het huisje, zodat we niet ver weg zijn als er toch iets gebeurt.
We lopen een stukje omhoog, de bergen in.
In deze omgeving hebben we al vaak gewandeld. De meeste paden kennen we inmiddels wel. Toch blijft het elke keer weer mooi. De bergen veranderen met het licht, met het weer, met de seizoenen.
Na ongeveer drieënhalf uur staan we boven bij de Hochsonnalm. Een plek waar we al vaker zijn geweest. Vanaf hier heb je een geweldig uitzicht over het hele dal. Vandaag hangt er wel wat nevel in de lucht, waardoor het uitzicht iets zachter en grijzer is dan anders. Maar dat mag de pret niet drukken.
We gaan even zitten om op adem te komen. De klim voelde toch best pittig vandaag.
Misschien worden we toch een beetje ouder…
Na een korte pauze beginnen we weer aan de afdaling. Dit keer lopen we via de andere kant van het dal terug. Tegen half zes zijn we weer beneden. In totaal hebben we ongeveer 17 kilometer gelopen en daarbij zo’n 956 hoogtemeters overwonnen.
Een prachtige wandeling.
’s Avonds krijgen we opnieuw bericht van de Valkenhof.
Theo is stabiel en lijkt zelfs langzaam weer vooruit te gaan.
Dat geeft toch weer een beetje rust.
