Zoete waterpret
18 juli 2026
Zwemmen in zoet water
Na twee weken dobberen in de zoute zee krijgen we wel weer eens zin in iets anders. Een zwembad bijvoorbeeld. Niet zomaar een zwembad, maar eentje met glijbanen en wat meer vertier. In de directe omgeving is niets te vinden, maar op ongeveer een uur rijden ligt Diverland, een groot waterpark met verschillende zwembaden en spectaculaire glijbanen. De bestemming voor vandaag is dus snel bepaald. Inpakken is dit keer eenvoudig: alleen handdoeken, zwemspullen en wat eten en drinken. De snorkeluitrusting mag eindelijk een dagje thuisblijven.
We rijden opnieuw via de prachtige kustweg richting Cagliari. Het blijft een route waar we geen genoeg van krijgen. In Nederland word je kilometers van tevoren al overspoeld met reclameborden die aangeven dat je een attractiepark nadert. Hier is dat wel anders. We vragen ons zelfs af of we niet verkeerd zijn gereden, totdat we na een laatste bocht ineens rechtstreeks de parkeerplaats van het waterpark opdraaien. Geen grote reclameborden of opvallende entree, gewoon… daar is het.
Na een korte wachtrij bij de kassa valt meteen op dat er nauwelijks toeristen zijn. Op ons na lijkt vrijwel iedereen Italiaan te zijn. Wanneer we het park binnenlopen zien we direct dat het al heel wat jaren meegaat. Een likje verf hier en daar zou wonderen doen, maar daar zijn we niet voor gekomen. We willen verkoeling, plezier en een dagje onbezorgd genieten.
Ondanks de hoge temperaturen is het verrassend rustig. Waar je in Nederland zou verwachten dat de ligbedden en parasols al vroeg bezet zijn, staan hier nog honderden vrije plekken. We zoeken een rustig hoekje iets buiten de drukte, installeren onze spullen en duiken direct het water in. Het voelt heerlijk verkoelend, al weten we dat dat van korte duur zal zijn. Sem en Liza verdwijnen vrijwel meteen op ontdekkingstocht langs de glijbanen, terwijl Angelica en ik eerst rustig een paar baantjes trekken in het grote zwembad. Even zwemmen zonder zout water is eigenlijk ook best fijn.
Lang stilzitten zit er echter niet in. Nog voordat we goed en wel op onze ligbedden liggen worden we meegesleurd richting de eerste glijbaan. Het is een bandenglijbaan voor twee personen. Angelica en Liza gaan als eersten en verdwijnen met veel gegil uit het zicht. Even later zijn Sem en ik aan de beurt. De snelheid ligt hoger dan verwacht en halverwege een scherpe bocht slaan we met band en al over de kop. Gelukkig komen we lachend beneden aan. Dat was glijbaan één.
De volgende uitdaging is een enorme ronde band waarmee je vrijwel recht naar beneden schiet. Sem en ik stappen zonder aarzelen in. Op sommige stukken komen we zelfs los van de baan om daarna met een flinke klap weer neer te komen. Ik begin toch langzaam het gevoel te krijgen dat mijn lichaam deze attracties minder enthousiast beleeft dan mijn hoofd. Gelukkig komen ook Angelica en Liza weer veilig beneden.
Daarna volgt een raceglijbaan waarbij je met meerdere personen naast elkaar naar beneden gaat. Dat wakkert natuurlijk direct onze competitiedrang aan. Meerdere keren proberen we elkaar te verslaan, waarbij iedere afdaling sneller lijkt te gaan dan de vorige. Uiteindelijk besluit vooral mijn lichaam dat het wel mooi is geweest.
De middag vliegt voorbij. We wisselen zwemmen, glijden en even uitrusten met elkaar af. Opvallend is dat ook het zwembadwater steeds warmer wordt. Van echte verkoeling is inmiddels nauwelijks nog sprake.
Aan het einde van de middag vinden we het mooi geweest. We drogen ons af, pakken onze spullen weer in en rijden terug richting Cala Caterina. De bekende vraag dient zich alweer aan: wat zullen we eten? Vlak bij onze woning zien we een gezellige foodtruck staan en besluiten daar onze magen te vullen.
Sem hoeft niet lang na te denken en kiest de grootste hamburger die op de kaart staat. Dat blijkt een ambitieuze keuze, want zelfs hij krijgt hem uiteindelijk niet helemaal op. Ook wij genieten van een heerlijke maaltijd. Het eten is verrassend goed en we eten het gewoon buiten aan een statafel, tussen de lokale bevolking. Een ongedwongen sfeer, lekker eten en een warme zomeravond; soms hoeft het niet ingewikkelder te zijn.
Wanneer we daarna terugrijden is het inmiddels bijna helemaal donker. We maken nog een korte stop bij de lagune waar we eerder de flamingo’s hebben gezien. Helaas hebben ook zij inmiddels hun dag afgesloten; op een enkele vogel na is er nauwelijks nog iets te ontdekken. Daarom lopen we nog even het strand op. In het donker heeft de kust een heel andere uitstraling. De lichtjes van de dorpjes weerspiegelen in het water en de bootjes die voor anker liggen deinen zachtjes op de golven. Het is een rustige, bijna sprookjesachtige afsluiting van een dag vol waterpret.
Een heerlijke, zorgeloze vakantiedag, waarin we weer even kind mochten zijn.
