Lekker aan het strand
15 juli 2026
Verkoelen in de zee
We zijn nu een aantal dagen in Cala Caterina. Al die dagen is het onverminderd warm, met temperaturen ruim boven de dertig graden. Veel hebben we nog niet van de omgeving gezien. Wat wel direct opvalt, is dat dit deel van Sardinië veel toeristischer is dan Orosei. Hier lijkt alles te draaien om stranden, watersport en het uitgaansleven.
Op loopafstand van onze woning ligt een klein strandje. Tenminste, “op loopafstand” klinkt eenvoudiger dan het in werkelijkheid is. Met vier strandtassen, een parasol en vooral onze goed gevulde koelbox voelt dat korte stukje toch als een behoorlijke wandeling. Die koelbox slepen we echter niet voor niets mee. Hij zorgt ervoor dat we de hele dag zelfstandig aan zee kunnen doorbrengen, zonder afhankelijk te zijn van strandtentjes.
Het strand zelf is klein en bestaat uit fijn kiezelzand, omringd door grillige rotspartijen. Het is er behoorlijk druk. Iedereen lijkt zo ongeveer naast elkaar te liggen en een rustig plekje vinden is er eigenlijk niet bij. Toch zoeken we een stukje uit waar we ons kunnen installeren. De parasol opzetten blijkt nog een hele uitdaging. Onder het dunne laagje zand liggen overal rotsen, waardoor de stok nauwelijks de grond in wil. Met wat graafwerk, een paar strategisch geplaatste stenen en een touwtje dat extra stevigheid geeft, blijft hij uiteindelijk toch overeind.
Dan is het eindelijk tijd om het water in te gaan. Eerst moeten we voorzichtig over de rotsen en stenen zien te klauteren, maar daarna worden we beloond met een zee die opnieuw kristalhelder is. De snorkels komen al snel uit de tas en nog voordat we goed en wel onder water zijn, zwemmen de eerste vissen al om ons heen. Dankzij het heldere water kun je meters diep naar de bodem kijken. Niet veel later ontdekken we zelfs onze eerste rode zeester.
Er staat geen zuchtje wind en daardoor voelt de warmte nog intenser aan. Het geheim van de dag is dan ook simpel: regelmatig het water in om af te koelen. Gelukkig is de zee hier nog heerlijk verfrissend en zo komen we de dag prima door.
Ook de volgende dag brengen we grotendeels op hetzelfde strand door. We vermaken ons uitstekend, al moeten we eerlijk toegeven dat het niet kan tippen aan de prachtige baaien die we eerder deze vakantie hebben bezocht.
Daarom besluiten we op zoek te gaan naar een ander strand. Volgens Google Maps ligt er vlakbij een groot wit zandstrand. De afstand is net iets te groot om met al onze spullen te lopen, dus pakken we de auto. Er blijkt zelfs een betaalde parkeerplaats te zijn. Ook dat maken we hier voor het eerst mee.
Nog voordat we het strand bereiken, worden we verrast door een kleine lagune langs de weg. Daar staan ze dan: flamingo’s! We hoopten ze deze vakantie nog ergens tegen te komen en nu blijken ze gewoon vlak bij onze accommodatie te leven. Op hun lange poten stappen ze rustig door het ondiepe water, terwijl ze af en toe hun kop onder water steken om voedsel te zoeken. We blijven er een tijdje naar kijken voordat we onze weg vervolgen.
Op de parkeerplaats is het al druk, maar zodra we het strand oplopen blijkt pas hoeveel mensen er werkelijk zijn. Overal liggen handdoeken, parasols en ligbedden. Strandtentjes, barretjes en souvenirkraampjes maken duidelijk dat dit een heel andere plek is dan de rustige baaien die we eerder hebben bezocht. Tussen alle drukte vinden we toch nog een plekje voor onze spullen. De parasol staat dit keer verrassend snel stevig in het zand.
Nog voordat we goed en wel geïnstalleerd zijn, valt ons iets anders op. Er hangt een duidelijke zwavelgeur. Waar die vandaan komt weten we niet, maar prettig is het zeker niet. De geur blijft de hele dag om ons heen hangen.
Het water daarentegen is misschien wel het helderste dat we ooit hebben gezien. Het lijkt bijna alsof je door kraanwater kijkt. Alleen de zoute smaak verraadt dat dit toch echt de Middellandse Zee is. Al snel ontdekken we nog iets opvallends. Mijn zilveren ring begint langzaam een bronzen kleur te krijgen. Blijkbaar zit er iets in het water waar het zilver niet zo goed tegen kan. Hopelijk krijg ik dat thuis weer mooi schoon.
De zon laat zich ondertussen weer van haar sterkste kant zien. Zelfs het zeewater biedt nog maar weinig verkoeling. Het is zo warm geworden dat het bijna vreemd aanvoelt om in zee te liggen zonder echt af te koelen.
Aan het einde van de middag vinden we het wel mooi geweest. We pakken onze spullen weer in, rijden terug naar ons huisje en maken ons klaar voor een gezellige avond. Vanavond laten we het koken voor wat het is en gaan we uitgebreid uit eten. We kiezen een restaurantje aan de kust waar de sfeer gezellig is, al merk ik dat ik mij in deze toeristische omgeving niet helemaal thuis voel. Het eten daarentegen is geweldig lekker. Na het eten rijden we nog even naar het dorpje vlakbij om de avond af te sluiten met een heerlijk Italiaans ijsje. Daarna keren we voldaan terug naar ons huisje. Ook deze dag is weer ten einde.
