Reizen tussen 2 werelden
12 juli 2026
Reisdag
Reisdag
Vandaag nemen we afscheid van Orosei en vertrekken we naar onze tweede bestemming op Sardinië: Cala Caterina, helemaal aan de zuidoostkust van het eiland. We zijn benieuwd wat ons daar te wachten staat.
Al vroeg in de ochtend is de auto weer ingepakt, het huisje opgeruimd en lopen we nog één keer een laatste controleronde. Volgens de eigenaar mochten we de sleutel op “het plankje” achterlaten. Alleen… welk plankje? In Nederland laat je natuurlijk geen huissleutels buiten liggen, dus wij gaan ervan uit dat hij het plankje in de woonkamer bedoelde. Nadat we de deur achter ons dichttrekken, schiet me ineens te binnen dat Bastiano had geschreven dat de schoonmakers het huis daarna gemakkelijk konden betreden. Zou hij dan toch het plankje buiten hebben bedoeld? Ach, daar kunnen we nu niets meer aan veranderen.
We hebben gelukkig geen haast. De rit naar Cala Caterina duurt ongeveer drie uur en we kunnen pas vanaf twee uur ’s middags terecht. Dat is overigens al een meevaller, want officieel mochten we pas om vijf uur inchecken. Dankzij de vriendelijke eigenaresse Angela mogen we eerder komen. We besluiten daarom niet de snelste, maar de mooiste route te nemen.
De navigatie stuurt ons een bergpas op die in de winter vanwege sneeuw afgesloten kan zijn. Moeilijk voor te stellen terwijl de temperatuur vandaag opnieuw ruim boven de dertig graden uitkomt. Al slingerend klimmen we omhoog en worden we getrakteerd op schitterende uitzichten. Het landschap doet ons regelmatig denken aan de Alpen. Ruwe berghellingen, diepe dalen en eindeloze vergezichten wisselen elkaar voortdurend af. Alsof dat nog niet bijzonder genoeg is, moeten we onderweg zelfs afremmen voor een kudde geiten die doodgemoedereerd over de weg wandelt. Blijkbaar zijn wij hier te gast en hebben zij voorrang.
Boven op de pas stoppen we even om van het uitzicht te genieten. We bevinden ons op ongeveer duizend meter hoogte. Vanaf hier begint ook de route naar de Gola di Gorropu, een indrukwekkende kloof die al lange tijd op Angelica’s wensenlijstje staat. De verhalen over deze kloof zijn veelbelovend, maar een bezoek vraagt een flinke wandeling en goede bergschoenen. Die hebben we deze vakantie niet meegenomen. Misschien is dit wel een goede reden om ooit nog eens naar Sardinië terug te keren.
Na een korte pauze vervolgen we onze weg en slingeren langzaam weer de bergen af. Ook tijdens de afdaling blijven de uitzichten indrukwekkend en genieten we van de ruige natuur om ons heen.
Langzaam verandert het landschap. De uitgestrekte natuur maakt plaats voor een steeds drukkere en meer toeristische omgeving. We naderen het zuidoosten van Sardinië, waar luxe vakantiehuizen, hotels en vakantieparken elkaar steeds vaker afwisselen.
Bij aankomst staat de toegangspoort al open en worden we hartelijk ontvangen door Gianluigi en Angela. Ze nemen uitgebreid de tijd om ons welkom te heten en geven een rondleiding door het huis. Al snel blijkt dat werkelijk aan alles is gedacht. De woning is van alle gemakken voorzien en de verzorgde tuin maakt het geheel helemaal af. Aan het einde van de rondleiding verdwijnen onze gastheer en gastvrouw via een klein, bijna onzichtbaar deurtje achter in de tuin. Daar blijkt zich hun eigen woning te bevinden, onder het gedeelte waar wij verblijven.
Nadat we de noodzakelijke boodschappen hebben gedaan en onze spullen een plekje hebben gegeven, maken we nog een wandeling door de omgeving. We blijken in een rustige villawijk direct aan zee te zitten. Links en rechts staan prachtige huizen waarvan we de prijs waarschijnlijk liever niet willen weten. Even wegdromen mag natuurlijk altijd.
Wanneer de avond valt, kijken we misschien nog wel het meest uit naar iets heel eenvoudigs: een goede nachtrust in een heerlijk gekoelde slaapkamer. Dat belooft wat.
