Op naar Sardinie
3 juli 2026
Op weg naar Sardinië
Hoera! Na maanden van voorpret en voorbereidingen is het eindelijk zover: we gaan naar Sardinië. Lekker met z’n vieren op vakantie. Wie weet hoelang dat nog kan, voordat de pubers liever hun eigen plannen maken. Voor nu hebben we ze gelukkig nog gezellig mee.
Na een dag van koffers inpakken, wegen, weer uitpakken en opnieuw verdelen, tillen we uiteindelijk alles de auto in. Oei… dat past ook maar nét. Rond zeven uur ’s morgens rijden we richting Schiphol. Onderweg volgt nog een laatste controle: heeft iedereen zijn identiteitsbewijs, telefoon en bankpas bij zich? En minstens zo belangrijk: staan de digitale boardingpassen klaar?
Bij P3 Parking parkeren we de auto. De vorige keer konden we nog op de begane grond terecht, maar nu eindigen we op niveau vijf. De zomervakantie is duidelijk begonnen. Met de shuttlebus rijden we naar de vertrekhal. Het blijft een heel gesjouw met zoveel reistassen, maar voor we het weten staan we tussen de vertrekkende vakantiegangers.
Het inchecken gaat verrassend soepel. Tegenwoordig regel je dat grotendeels zelf. Je zet de koffer in een cabine, scant je boardingpas, bevestigt het uitgeprinte label aan de koffer en nog voordat je het beseft is hij verdwenen achter een klep. Gelukkig voldoen alle koffers aan het maximale gewicht. Dat scheelt weer een hoop geschuif.
Dan volgt de laatste horde: de security. Tot onze verbazing is het er opvallend rustig. Van de verwachte vakantiedrukte is nog weinig te merken. Alles moet weer in de bakken verdwijnen: jassen, riemen, telefoons en alles wat verder niet mee door de scanner mag. Zelfs Liza’s dikke truien moeten uit. Angelica wordt nog gevraagd of ze echt niets meer in haar zakken heeft.
“Welke zakken?” antwoordt ze droog. “Ik heb een zomerjurk aan.”
Aan de andere kant van de scan verschijnen onze bakken alweer. Drie rollen direct onze kant op, maar één verdwijnt een zijspoor op.
Mijn bak.
Dat belooft weinig goeds.
Al snel blijkt de boosdoener een banaan te zijn. Niet zomaar een banaan, maar eentje die inmiddels van stevig geel is veranderd in een zacht exemplaar dat zijn beste tijd wel heeft gehad. Op de scan ziet dat er blijkbaar nogal verdacht uit. Ik was het ding eerlijk gezegd allang vergeten. Na een korte controle mogen we gewoon verder, inclusief banaan. Die verdwijnt vervolgens direct in de afvalbak. Opeten lijkt me inmiddels geen aantrekkelijke optie meer.
Achter de security wachten de bekende taxfree winkels. De dames en Sem vermaken zich daar prima, terwijl ik een rustig plekje opzoek en geniet van het schouwspel om me heen. Mensen van over de hele wereld trekken voorbij, ieder onderweg naar zijn eigen bestemming. Het blijft mooi om daar even naar te kijken.
Dan wordt het tijd om onze gate op te zoeken.
Gate D87.
Natuurlijk precies de verste gate van Schiphol. Het wordt nog een flinke wandeling voordat we er aankomen. Daar is het inmiddels al behoorlijk druk. Passagiers wachten geduldig en zelfs de bemanning staat nog buiten. Ons vliegtuig is nog maar net aangekomen en moet eerst worden schoongemaakt en opnieuw worden geladen. Aan alles is te zien dat we de geplande vertrektijd van 12.20 uur niet gaan halen.
Dat geeft ons mooi de gelegenheid om vanaf het raam te kijken hoe de bagage wordt ingeladen. Stiekem proberen we te ontdekken of al onze koffers daadwerkelijk het ruim ingaan. Voor zover we kunnen zien is dat gelukkig het geval.
Eenmaal aan boord blijkt dat Angelica, Liza en Sem gezellig bij elkaar zitten op rij vijf. Ik heb mezelf een stoel met extra beenruimte gegund. Dat leek me wel eens lekker. Pas wanneer ik ga zitten, realiseer ik me dat die stoel zich naast een nooduitgang bevindt. En natuurlijk heeft een nooduitgang een raam… alleen is dat ongeveer tien bij tien centimeter groot. Van het uitzicht tijdens de vlucht krijg ik dus vrijwel niets mee. Dat was nou ook weer niet helemaal de bedoeling. Ach, de extra beenruimte maakt gelukkig een hoop goed.
Na een rustige vlucht landen we, ondanks de vertraging, op de luchthaven van Olbia. We halen onze koffers van de band en gaan op zoek naar de balie van de autoverhuurder. We blijken bepaald niet de enigen te zijn. Ondanks onze vooraf geboekte Fast Lane moeten we toch nog even wachten. Uiteindelijk krijgen we de sleutels van een vrijwel nieuwe Ford Focus stationwagen in handen.
Nu alleen de auto nog terugvinden.
Ook dat lukt en niet veel later verlaten we het vliegveld, op weg naar Orosei.
Na ruim een uur rijden arriveren we op onze bestemming. Onderweg trekt een landschap aan ons voorbij dat ons regelmatig aan Sicilië doet denken. Met behulp van de navigatie vinden we zonder moeite ons vakantieadres. Al snel draaien we de oprijlaan op van een knus ogend huisje. De eigenaar zit ons al op te wachten. Een echte Italiaan die geen woord Engels spreekt. Ons Italiaans is niet veel beter, maar wonder boven wonder begrijpen we elkaar prima.
Ons vakantieverblijf voor de komende acht dagen ziet er ontzettend gezellig uit. Een sfeervol huisje met een leuke tuin. Alleen de temperatuur is even wennen. Het is bloedheet. Gelukkig hangt er een airco in de woonkamer. We hopen dat die ook de slaapkamers een beetje weet af te koelen.
Eerst maar eens de auto uitladen.
Daarna rijden we nog snel naar de supermarkt om de eerste boodschappen in te slaan. Ook die is gelukkig snel gevonden.
Het wordt uiteindelijk een late, enigszins geïmproviseerde maaltijd die we deels bereiden op de vuurplaats naast het huis. Daarna drinken we nog iets buiten voordat we onze eerste Sardijnse nacht tegemoet gaan.
Al snel blijkt dat de airco de slaapkamers nauwelijks bereikt.
Het belooft een warme nacht te worden.
