Capo Comino
5 juli 2026
Stranddag Capo Comino
Ook vandaag belooft het weer een warme dag te worden. Gisteren was het strand een heerlijke plek om te liggen, maar om te snorkelen bleek het toch wat minder geschikt. Daarom besluiten we vandaag een andere plek uit te proberen.
Op ongeveer een half uur rijden ligt Capo Comino, een kleine baai met meer rotsen langs de kust. In theorie zou dat ook moeten betekenen dat er meer onder water te zien is. Dat klinkt veelbelovend. Snel worden alle strandspullen weer bij elkaar gezocht en niet veel later zijn we onderweg.
Na een rit van ongeveer dertig minuten draaien we een geïmproviseerde parkeerplaats op. Wel eentje waar je moet betalen. Dat klinkt eenvoudig, maar blijkt in de praktijk toch iets ingewikkelder. De parkeerautomaat is volledig Italiaans, werkt op kenteken en lijkt vervolgens ook nog eens dienst te weigeren. Daar staan we dan, midden in de inmiddels brandende zon, allerlei knoppen uit te proberen. Gelukkig ontdekken we iets verderop nog een tweede automaat. Die blijkt een stuk meewerkender en binnen een minuut rolt ons parkeerkaartje eruit. Dat scheelt weer een hoop frustratie.
Via een houten vlonderpad lopen we richting zee. Aan weerszijden liggen prachtige, spierwitte duinen die gelukkig goed beschermd worden. Overal staan bordjes dat je de duinen niet mag betreden, zodat de kwetsbare natuur behouden blijft. Na een klein stukje lopen vinden we een mooi plekje aan het strand. Handdoeken uitrollen, parasol neerzetten en de koelbox uitpakken; het vaste ritueel is inmiddels goed ingesleten.
Niet veel later liggen we alweer in zee.
Wat direct opvalt is hoe anders deze baai is dan die van gisteren. De zee is vrijwel spiegelglad en bovendien ontzettend ondiep. Zelfs tientallen meters uit de kust kun je nog gewoon staan. Daardoor warmt het water flink op. Sterker nog, ik kan me niet herinneren ooit eerder in zulk warm zeewater te hebben gezwommen. Verkoelend is het nauwelijks, maar aangenaam is het zeker.
Liza en Sem hebben hun snorkelspullen alweer aangetrokken en verdwijnen al snel richting de rotsen die wat verder uit de kust liggen. Af en toe horen we enthousiast geroep. Dat betekent meestal dat er weer iets bijzonders onder water is ontdekt.
De dag kabbelt rustig voorbij. Er liggen maar weinig mensen op het strand en achter ons vormen de witte duinen een prachtig decor. Precies zoals een stranddag eigenlijk hoort te zijn.
Halverwege de middag besluit ik een stukje te gaan wandelen. Eerst loop ik richting de snorkelaars, die inmiddels een behoorlijk eind van ons vandaan tussen de rotsen dobberen, druk op zoek naar vissen. Daarna loop ik verder langs de kust. Vanaf de parkeerplaats had ik gezien dat er in de verte een vuurtoren staat. Volgens de informatie zou je daar nóg mooier kunnen snorkelen.
Alleen blijkt “even naar de vuurtoren lopen” in de praktijk toch iets anders te betekenen.
De vuurtoren blijft, ondanks het lopen, opvallend klein aan de horizon. Bovendien is de zon inmiddels genadeloos heet. Op de stukken waar geen wind staat voelt het alsof je een oven binnenloopt. Het zweet loopt in straaltjes van mijn gezicht en rug en halverwege besluit ik dat het wel mooi is geweest. Soms moet je gewoon accepteren dat niet alles vandaag hoeft. De vuurtoren loopt gelukkig niet weg.
Terug bij de rest duiken we eerst maar weer de zee in. Afkoelen duurt dit keer iets langer dan anders, simpelweg omdat ook het zeewater bijna dezelfde temperatuur lijkt te hebben als de buitenlucht.
