Spiaggia di Cartoe
7 juli 2026
Snorkelen in Spiaggia di Cartoe
Zoals eigenlijk iedere vakantiedag begint ook deze met dezelfde vraag: wat zullen we vandaag gaan doen? Gelukkig hoeft dat antwoord niet direct te komen. Eerst maar eens de praktische zaken regelen. We rijden naar de lokale COOP om vers brood te halen en alvast iets voor het avondeten in te slaan. Dat gaat dit keer verrassend snel. Daarna nog even tanken. Tenminste, dat was de bedoeling. We rijden een dieselauto en weten per ongeluk precies de duurste dieselvariant uit de pomp te kiezen. Dan maar niet helemaal vol tanken en onszelf voornemen de volgende keer iets beter op te letten.
Onderweg blijkt dat we, zonder het van elkaar te weten, alle vier min of meer hetzelfde idee hadden. Vandaag lijkt Spiaggia di Cartoe een mooie bestemming. Een beschutte baai met een klein strand en volgens verschillende verhalen een uitstekende plek om te snorkelen. De keuze is daarmee snel gemaakt.
Na ongeveer veertig minuten rijden verlaten we de doorgaande weg. Het laatste deel van de route is misschien nog wel het mooiste. Een smal kronkelend weggetje slingert door een groene, heuvelachtige omgeving richting de kust. Nauwelijks verkeer, alleen de natuur om ons heen. Achter iedere bocht verwachten we de zee al te zien verschijnen.
En dan ineens zijn we er.
Of eigenlijk… op de parkeerplaats.
Tot onze verbazing staat die helemaal vol. Niet een paar auto’s, maar rijen dik. Dat belooft weinig rust. Als zoveel mensen de moeite nemen om hierheen te rijden, moet het wel een bijzondere plek zijn.
Vanaf de parkeerplaats lopen we het laatste stukje naar beneden en zodra we de bomen uitkomen ligt de baai aan onze voeten. Het strand is inderdaad druk. Overal kleurrijke parasols, gezinnen, spelende kinderen en mensen die verkoeling zoeken in het water. Toch doet de drukte niets af aan de schoonheid van de plek. De zee heeft een bijna onwerkelijke, diepblauwe kleur en wordt volledig omsloten door groene heuvels. Het ziet eruit als een ansichtkaart.
We zoeken een plekje, rollen de handdoeken uit en laten het strand langzaam bezit van ons nemen. Niet veel later lopen we de zee in. Het water is heerlijk verkoelend en opnieuw valt de ongelooflijke helderheid op. Zelfs meters verder kun je de bodem nog haarscherp zien.
Liza en Sem verdwijnen vrijwel direct met hun snorkelspullen richting de rotsen. Daar lijkt onder water het meeste leven te zitten.
Even later besluiten Angelica en ik ook een poging te wagen. We gebruiken de oude snorkelsets van de kinderen. Luxe hoeft het niet te zijn, als het maar werkt.
Dat blijkt nog niet zo eenvoudig.
Waar de kinderen moeiteloos door het water glijden, zijn wij duidelijk wat minder soepel geworden. Snorkelen blijkt toch een techniek te zijn die je een beetje moet onderhouden. Regelmatig loopt er water in de snorkel of vergeten we even hoe we ook alweer moesten ademen. Het levert vooral veel gelach op.
Maar zodra alles lukt, ontvouwt zich een prachtige onderwaterwereld. Overal zwemmen vissen in allerlei kleuren en formaten. Tussen de rotsen ontdekken we zee-egels, kleine krabbetjes en zelfs een zeester. Je merkt pas hoeveel leven zich onder het wateroppervlak afspeelt als je er rustig de tijd voor neemt.
De uren vliegen voorbij zonder dat we het eigenlijk in de gaten hebben. We wisselen zwemmen af met snorkelen, zoeken af en toe de schaduw op en genieten vooral van het samen zijn. Soms zijn het juist dit soort eenvoudige dagen die later de mooiste herinneringen blijken te worden. Geen volle planning, geen haast, alleen een prachtige baai, helder water en een vakantiegevoel dat steeds meer begint te landen.
