Verkenningsrondje Landal Brandnertal
4 oktober 2025
Waar zijn we nu? Eerste indrukken
De eerste volle dag in Oostenrijk.
De laatste dagen vóór onze vakantie voelden we ons allebei al niet helemaal fit. Een beetje dat vage gevoel dat er misschien iets zit aan te komen. Bij Angelica lijkt het vandaag echt door te breken. We zullen wel zien waar dat naartoe gaat.
Maar eerst is er een ander vast vakantie-ritueel.
Boodschappen doen.
Niet het leukste onderdeel van een vakantie, maar wel eentje dat elke keer weer terugkomt. Dus stappen we in de auto en rijden we naar beneden het dal in. Ons huisje ligt op ongeveer 1400 meter hoogte, dus alleen de rit naar beneden is al een kleine ontdekkingstocht. Vanuit de auto krijgen we meteen een beter beeld van de omgeving waar we de komende weken zitten.
Het boodschappen doen zelf is weinig bijzonder. Druk, een beetje chaotisch en vooral niet erg leuk. Maar uiteindelijk ligt alles wat we nodig hebben in de kar en kunnen we weer terug richting de bergen.
Eenmaal weer boven begint het toch te kriebelen.
Angelica heeft al een tijdje last van hielspoor en nog wat andere uitdagingen in haar voet. Daardoor zal wandelen deze vakantie anders moeten dan we gewend zijn. Rust is eigenlijk het belangrijkste bij hielspoor. Maar stilzitten… dat past niet zo goed bij Angelica. Bewegen is voor haar juist bijna een eerste levensbehoefte.
Dat is dus een lastige combinatie.
Toch besluiten we een klein rondje te proberen. Gewoon even de omgeving verkennen. Niet te gek, gewoon rustig.
Maar voordat we de deur uit kunnen, moet er eerst een klein voorbereidingsritueel plaatsvinden. Tape om de voet, zooltjes in de schoenen, wandelwol tegen eventuele irritatie. Alles wat kan helpen, wordt ingezet.
En dan gaan we op pad.
De eerste stappen voelen wat onwennig. Voorzichtig zoeken naar een ritme. Maar naarmate we verder lopen, komt het vertrouwde wandelgevoel langzaam weer terug. De bergen, de frisse lucht, de stilte om ons heen… het blijft iets bijzonders.
Wat bedoeld was als een klein rondje groeit uiteindelijk uit tot een wandeling van 12,7 kilometer door een prachtig stukje Oostenrijk.
Niet slecht voor een eerste dag.
Morgen maar eens kijken hoe de voet van Angelica daarop reageert.
Ondertussen zijn de paracetamol die Angelica eerder had genomen voor het niet-fit voelen langzaam uitgewerkt.
Terug in het huisje volgt het bekende ritme: douchen, eten en nog even samen op de bank zitten.
Maar al snel wordt duidelijk wat er eigenlijk al een beetje in de lucht hing.
Angelica is ziek.
